Of ik niet zijn witte overhemd wil aantrekken, vraagt mijn cursist.
‘Ik ben wel gluklik dat je hebben ‘ja’ gezagt’, mailde hij een week eerder.
Het is de tijd vóór Google Translate.
Mike zit in het tweede groepje dat ik lesgeef bij een taleninstituut. Met een Brits accent geeft hij antwoord op vragen als: Hoe oud ben je? Waar werk je? Hij is drieënveertig, werkt bij een bank en vindt de taal lastig. Maar hij blijft er vrolijk onder.
Ook ik ben vrolijk. Ik heb net mijn studie afgerond en ben blij met mijn cursisten. En zij met mij. Vooral Mike.
Hij vraagt of hij me mag fotograferen. Hij kijkt ernaar uit meer tijd met me door te brengen om me beter te leren kennen – maar die zin in zijn mail zie ik compleet over het hoofd.
Een man die mij aantrekkelijk vindt en foto’s van mij wil maken, wat moet ik daarmee?
Een psycholoog zou zeggen: die man heeft last van overdrachtsgevoelens. Hij geniet van alle aandacht die hij krijgt van jou als docent. Voor hem voelt het als in een vroegere relatie en nu projecteert hij die gevoelens op jou. Weiger zijn verzoek beleefd en bewaar afstand.
Maar ik ben niet bezig met psychologie. Ik ben 22 en voel me gevleid. Mike geeft me het gevoel dat ik het goed doe, als beginnend docent. Dus ik zeg ja.
Ik vraag wat ik aan moet trekken. ‘Maakt niet uit’, mailt hij terug. ‘Gewoon waar je je prettig in voelt en wat je goed staat. In jouw geval dus zo ongeveer alles.’ In het Engels, want zo ver reikt zijn Nederlands niet.
‘This is just for you as you are. And that is a beautiful woman with a lot of passion and a great sense of humour in a relaxed, happy and playful mood.’
Dan weet ik het zeker: ik neem mijn vriend mee.
En: ik doe iets zwarts aan. In zwart voel ik me veilig en onopvallend, zoals een hoody voelt voor pubers.
Woensdagavond, 20.00 uur. Mijn vriend en ik bellen aan bij het statige herenhuis aan de Catharijnesingel. De mannen maken kennis met elkaar. We beginnen.
Klik, klik.
‘Misschien kun je in de vensterbank gaan zitten? En dan je rechterbeen optrekken?’ vraagt Mike.
‘Kun je je elleboog op je knie zetten? En dan je kin op je hand laten rusten?’
‘Je hoeft niet zo serieus te kijken, hoor.’
‘Probeer te ontspannen. Kijk maar in de camera.’
Klik.
‘Iets wits is ook mooi, denk ik’, zegt Mike. ‘Wil je dat eens proberen?’ Hij is de fotograaf, hij zal het wel weten. In de slaapkamer trek ik een wit overhemd van hem aan.
Mijn vriend houdt de boel in de gaten. Hij mag ook een keer op de foto.
‘Een beetje dichter bij elkaar … Lovely.’
De week erna geef ik het groepje expats hun laatste les. ‘Gaan jullie nóg een cursus volgen?’ vraag ik. Mike zegt dat hij teruggaat naar Engeland. Zijn project zit erop.
Twee maanden later krijg ik een pak foto’s uit Engeland.
‘Hm’, zegt mijn vriend.
De foto met de blote schouder in het geleende overhemd stop ik in een doos op zolder.
Het was een goede les voor mij als jonge docent: hou van je cursisten, maar trek geen overhemden van ze aan.
