‘En, wat doe jij eigenlijk?’ Jonas neemt een slok van zijn cola zero.
‘Ik geef les. Al 25 jaar.’
‘Zo! Dat is mijn hele leven.’
Toen dacht ik twee dingen: wat hebben we een jonge columnist bij de wijkkrant. En: 25 jaar lesgeven is best lang.
Als je wilt weten hoe deze kwarteeuw verliep, in vogelvlucht, kun je dat hieronder lezen. Maar eerst moet ik je iets laten zien.
Poëziekaarten
Omdat je als zelfstandig ondernemer zelf de slingers moet ophangen, heb ik iets gemaakt om dit jubileum te vieren. Ik schreef vijf gedichten en liet ze illustreren door Amarins Yntema.
Ik kende Amarins niet persoonlijk, maar benaderde haar deze zomer met de vraag of ze zin had in een nieuw project. En dat had ze! Gelukkig maar, want ik ben ongelofelijk blij met het resultaat:
De kaarten zijn per set van vijf te koop. En weet je: van elke verkochte set kaarten gaat maar liefst 2 euro naar VluchtelingenWerk Nederland!
Dus koop een setje en maak een ander blij met een kaartje. Of hang ze aan de muur, dat kan natuurlijk ook.
Ik wil graag zo’n setje poëziekaarten! Hoe bestel ik ze?
Bestel je kaarten hier. Een set kaarten bestaat uit vijf verschillende poëziekaarten, geïllustreerd door Amarins Yntema, met een gedicht van mij (Emily Palmer). Je kunt ze versturen als een ansichtkaart.
Ben je nieuwsgierig naar meer teksten?
- Toen Taalzeker 15 jaar bestond, maakte ik het gedichtenboekje Rijk van taal, rijk van geest.
- Voor het 12,5 jarig bestaan van Taalzeker schreef ik dit lied.
- In deze blog vind je het gedicht dat ik schreef voor het 10-jarig jubileum.
Ander educatief materiaal dat ik schreef of waaraan ik meewerkte, vind je hier.
En dan zoals beloofd: zo verliepen de afgelopen 25 jaar, in vogelvlucht.
Een kwarteeuw in vogelvlucht
September 2001. Ik was 22 en net klaar met mijn studie Frans. Ik hield van de Franse grammatica, van woordjes leren, maar ik ben geen francofiel (want wars van hiërarchie) en stiekem vond ik de vakken in mijn vrije pakket interessanter: hoe verwerven mensen een taal, wat gebeurt er als talen met elkaar in contact komen, hoe schakelen mensen tussen talen? Ik volgde een minor NT2 en dacht: lesgeven aan anderstaligen, dat wil ik ook!
En zo geschiedde. Ik begon bij Lest Best taaltrainingen in Utrecht, waar ik de eerste freelancer werd. Ook ging ik aan de slag bij Linguarama. Het was de tijd dat we cursisten nog opnamen op cassettebandjes. Ik heb er veel geleerd, van maatwerktrainingen verzorgen tot lamineren.😊
Na een paar jaar begon het te knagen: waarom heb ik eigenlijk Frans gestudeerd? En dus ging ik een vertaalopleiding volgen: ITV in Utrecht. Ik dacht in het tweede jaar te kunnen starten, maar ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt: vertalen is echt een vak apart.
En hoe kom je dan aan de bak, als vertaler? Ook in een wereld zonder AI was dat nog niet zo makkelijk. Een specialisatie zou me wel helpen. Het werd SIGV, een opleiding tot juridisch vertaler. Het strafrecht sprak me aan, maar in de praktijk zat ik uren te klooien met de opmaak van rijbewijzen en worstelde ik met het vertalen van onmogelijke functies en opleidingen op diploma’s. Het tarief dat ik kreeg steeg niet naarmate ik meer ervaring had, maar daalde omdat de vertaalbureaus met elkaar moesten concurreren.
Ik vertaalde genoeg om mijn inschrijving als beëdigd vertaler te behouden, maar ik kreeg meer energie en voldoening van lesgeven. Mijn agenda zat daarom altijd vol met lessen, en met redactiewerk. Dan deed ik toch nog iets met Frans.
In 2008 realiseerde ik me dat ik al mijn activiteiten ook onder mijn eigen vlag kon organiseren, en ik richtte Taalzeker op, mijn eenvrouwszaak.
Maar hé, niets is voor niets: mijn ervaring als vertaler komt goed van pas in mijn cursussen op hoog niveau, waar ook veel tolken en vertalers aan deelnemen (tot niveau C2). Vooral tolken eigenlijk, want de vertalers in mijn netwerk laten zich door de invloed van AI en masse omscholen tot, jawel: NT2-docent. Daarnaast heeft mijn ervaring als eindredacteur een perfecte basis gelegd voor het ontwikkelen van eigen lesmateriaal (Nederlands naar perfectie, 77 puntjes op de i, Spreken met beeld, Spreek je uit).
Passie voor taal en liefde voor het vak van NT2-docent
Ik ben heel dankbaar dat ik al deze jaren heb kunnen doen wat ik leuk vind. Naast lesgeven, workshops verzorgen en educatief materiaal ontwikkelen, is dat bijvoorbeeld blogs schrijven, een nieuwsbrief versturen, met collega’s sparren, creatief zijn, nieuwe opdrachten binnenhalen, contact hebben met (oud-)cursisten.
En natuurlijk het maken van de poëziekaarten om mijn jubileum te vieren. Ik ben benieuwd: aan wie ga jij een kaartje sturen?